Memo Me ::

คืนที่ค่อนไปเกือบเช้า ไม่ทันได้ตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยเกลือกตัวทำอะไรสไตล์ขี้เกียจเท่าไหร่ เพราะเพิ่งกลับจากการเอ้อระเหยลอยชายชม้อยชม้ายกับสหาย ซึ่งประกอบด้วยการกินข้าว กินหนมกรุบกริบ ตบท้ายที่เที่ยวตลาดนัดเหนียวหนับ พร้อมทำหน้าที่สารถีส่งท่านเพื่อนคนดี กว่าจะพารถเข้าบ้านก็เกือบตีสอง (ย้อนกลับไปอ่านแล้วก็ถามตัวเองว่าเอ็งบรรยายอะไร ทุ่มป๊ะทะเท่งโมงขนาดนั้นฟระ?)

หลายย่ำรุ่งมานี่นอนไร้ระเบียบอย่างแรงจนทำให้สภาพข้าพเจ้าใช้ชีวิตดั่งชาวนิวยอร์ก ไม่ได้หรูเฟ่ (หวายยย หรูเฟ่! กล้าไปขุดมาใช้เนาะ!!) เดินช้อปปิ้งกรุยกราย ดินเนอร์ฟูลคอร์ส อะไรเช่นนั้น ที่เห็นจะสบกันคงมีแค่เวลานอนและเวลาตื่น
ตั้งท่าพามาตั้งไกลเสียจนใกล้จะออกปากแม่น้ำนี่ก็แค่จะบอกว่า เลยยังไม่ง่วง! -..-

ช่วงนี้คุณภาพชีวิตทางจิตใจวัดได้อยู่ในระดับ "มาตรฐาน" ธรรมด๊าาา ธรรมดาเกินไปซะประหลาดชนอย่างฉันรู้สึกตะหงิด เพราะกราฟส่วนใหญ่ในกิจวัตรมันจะขึ้นลงวาดเส้นโค้งสวยงาม มีขำมีเซ็งสลับสับไปเป็นระยะ นั่นหละถึงจะเรียกว่าปกติ
มันธรรมดามาระยะหนึ่งแล้ว จนเริ่มอดรนทนไม่ได้ ต้องหาอะไรมาขยับกราฟบ้าง

นั่น! มันอยู่แค่เอื้อม!! (อันที่จริง สภาพห้องนอนตอนนี้ ของอะไรมันก็ไม่ไกลเกินเหยียดนักหรอก สมบัติบ้ามากมายต่างหันประจันหน้า ทำท่าเหมือนอยากจะถามออกมาพร้อมๆ กันว่า แกไปซื้อมาตอนไหนบ้าง!?) ตั้งหนังสือจำนวนหนึ่งที่ถูกสอยมาจากงานสัปดาห์คนมุงหนังสือแห่งชาติยังเรียงตัวเป็นตับอยู่ตรงนั้น ทำท่าเย้าแหย่อยากให้หยิบขึ้นมารับสาระ แต่มีหนึ่งเล่มยื่นสันปกออกมา พลางส่งสายตายั่วยวนยีพร้อมยังทำปากหยู (จู๋!!!) "โลกนี้มันช่างยุสต์!!!!!!!!!" (หยูจริงๆ!!! ออกเสียงดูดิ!!)
ดั่งพรหมลิขิตแอนด์เดสทีนี่ที่ทำให้ฉันได้เจอ (ชะตาฟ้าข้างบ้านแกเหรอ ก็ซื้อมาเอง!) ไม่รอช้าคว้าลองเปิดประสบการณ์ยีบัดภาคสองกับพี่แทนไททันที (แทนไททันที เออคล้องจองดี คล้ายๆ ชื่อหนังผสมโรงพยาบาลยันฮี) 

แย้มจากปกมาไม่ทันปรับสายตาก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ แต่ ฮะ!? นี่มันย้อนรอยไดอารี่จ๋าไปไกลถึงปลายปี '48 เลยเรอะ!? ก่อนจะอ่านต่อไปรีบพลิกกลับมาดูความหนา อืมมม ถ้าเป็นเช่นที่ข้าคิดจริง (พกสรรพนาม ข้า กับ เจ้า ออกมาจากหนังสือด้วย) หารในใจด้วยเวลาปาเข้าไปห้าปี..เจ้าอัพไดอารี่ไปได้เท่านี้เหรอ!? 
..ข้าก็มีพวกแล้วสิเนี่ย หุหุ -..- +＋

อ้อ.. เอิ่ม..อันที่จริงมันไม่ใช่น่ะนะ ยุสต์คราวนี้เป็นตอนต่อจาก "ยีสต์" คราวแรกหลายปีที่แล้ว ยังจำได้ว่านอนอ่านกร้วมๆ รวดเดียวจบเลย ยุสต์นี้ก็ไม่มีฟอร์มตก รวดเดียวจบอีกเช่นกัน แต่อะไร ทำไม อย่างไร กะจะขอขำ ดันทำเอาซะ...
เอ้อ!! ไม่สปอยล์ดีกว่า แต่ถ้าที่เขียนนี่จะส่งไปถึงพี่แทนที่คงเฝ้าปลาหมึกหิ่งห้อยพลอดรักกันอยู่ริมป่าที่ไหนสักแห่ง ข้าพเจ้าขอบอกว่า ข้าพเจ้าได้เรียนรู้อะไรจากหนังสือของท่านหลายอย่าง (บางอย่างก็มาแบบถูกที่ถูกเวลาเสียด้วย!) เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงถือโอกาสนี้บอกต่อหนังสือที่แสนยวนยีให้คนอื่นลองหามายล ถึงแม้พี่แทนจะเป็นครูสอนสาวมัธยม แต่สาวมัธยายอย่างข้าอ่านแล้วซาบซึ้งจนอยากจะขอกล่าวไว้เลยว่า ถึงจะ'ยี 'ยวน 'ยา หรือยาวถึงไหน ข้าพเจ้าจะขอตามอ่านทุกภาคไปจนยานเอย!

จริงๆ เริ่มต้นเขี่ยๆ เขียนเล่นขึ้นมาไม่ได้ตั้งตัวว่าจะเขียนอะไร แต่คืนอึนๆ ธรรมดาหายไปเพราะความยวน ^__^
อ้าว! เช้าแล้วหละค่ะ!